Πολιτική στους τοίχους! ή ας το πούμε (εφημερίδες τοίχου)

ImageImageImageImage

Advertisements

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΟΥ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

Image

 

Ενας από τους γνωστότερους και πιο επιτυχημένους δίσκους του Μ.θεοδωράκη είναι το Ματχάουζεν σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Στον δίσκο αυτό υπάρχει το τραγούδι  «ο Αντώνης», που αναφέρεται σε πραγματικό και υπαρκτό πρόσωπο στο στρατόπεδο .

Οι στίχοι του τραγουδιού:

Εκεί στη σκάλα την πλατιά

στη σκάλα των δακρύων

στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ

το λατομείο των θρήνων

 

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν

Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,

βράχο στη ράχη κουβαλούν

βράχο σταυρό θανάτου.

 

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή

φωνή, φωνή ακούει

ω καμαράντ, ω καμαράντ

βόηθα ν΄ ανέβω τη σκάλα.

 

Μα κει στη σκάλα την πλατιά

και των δακρύων τη σκάλα

τέτοια βοήθεια είναι βρισιά

τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

 

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί

και κοκκινίζει η σκάλα

κι εσύ λεβέντη μου έλα εδω

βράχο διπλό κουβάλα.

 

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό

μένα με λένε Αντώνη

κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ

στο μαρμαρένιο αλώνι.

Να πως το παρουσιάζει ο ίδιος ο Ι.Καμπανέλλης, κρατούμενος και αυτός στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, στο βιβλίο του «Μαουτχάουζεν».

 

«Ηταν μετά το μεσημεριανό φαϊ. Οι Ες-Ες επικεφαλής των συνεργείων των τιμωρημένων είχανε ως εκείνη την ώρα «ξεκάνει» 17 Εβραίους και Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου.

Μόλις κάποιος παραπατούσε τον σέρνανε στα συρματοπλέγματα του φράχτη. Εκεί ο Ες-Ες τον έχωνε ανάμεσα στο φράχτη και τον πυροβολούσε. Υστερα έγραφε σε ένα μπλοκ « Ο υπ’αρίθ. 137.566 κρατούμενος, αποπειραθείς να δραπετεύσει, εξετελέσθη επιτόπου».  Αυτή τη σημείωση την κρατούσε για την βραδυνή αναφορά. Εγραφε όμως άλλη μια και την καρφίτσωνε πάνω στον πεθαμένο  «Μόνο η πειθαρχία οδηγεί εις την ελευθερία».

Σ’ένα ανέβασμα της σκάλας του λατομείου, ένας Εβραίος άρχισε να παραπατά. Ο Αντώνης του έκανε νόημα να πλησιάσει. Ο Εβραίος πλησίασε κι ο Αντώνης κράτησε το δικό του αγκωνάρι με το δεξιό και με τ’αριστερό σήκωσε το αγκωνάρι του Εβραίου.  Ομως αυτό έγινε στη μέση της σκάλας. Εμενε ακόμα πολύ ανέβασμα. Ο Ες-Ες τους είδε και τους χώρισε. Διέταξε τον Εβραίο να τρέξει. Αυτός  ανέβηκε λίγα σκαλοπάτια, ύστερα άφησε την πέτρα να πέσει και γονάτισε στο σκαλί.  Ο Ες-Ες πλησίασε και του είπε να ανοίξει το στόμα. Ο Εβραίος άνοιξε το στόμα. Ο Ες-Ες έβγαλε το περίστροφο, το έχωσε στο στόμα του Εβραίου και πυροβόλησε.

Υστερα γύρισε προς τον Αντώνη και στύλωσε τα μάτια επάνω του. Ο Αντώνης τον κύτταξε άφοβα. Υστερα πλησίασε τον νεκρό, φορτώθηκε και το δεύτερο αγκωνάρι και συνέχισε να ανεβαίνει την σκάλα. Ο Ες-Ες πάγωσε. Δεν είπε τίποτε. Δεν έκανε τίποτε. Οταν όμως ξαναγύρισαν στο λατομείο για να ξαναφορτωθούν αγκωνάρια φώναξε τον Αντώνη να πάει κοντά. Αρχισε να βολταρίζει σαν μανιακός ανάμεσα στις πέτρες και να ψάχνει. Βρήκε ένα γκωνάρι δπλό από τ’άλλα, τό’δειξε στον Αντώνη και του είπε ¨Αυτό είναι το δικό σου». Ο Αντώνης κύτταξε το αγκωνάρι, ύστερα τον Ες-Ες, ύστερα τα σκόρπια αγκωνάρια γύρω του. Ολοι οι άλλοι κάνανε πως δεν βλέπανε, πως δεν ακούγανε. Στο Μαουτχχάουζεν το ένας για όλους και όλοι για έναν, ήταν νόμος. Τρέμανε για το τι θα έβγαινε από τούτο το μπλέξιμο. Αυτός ο Ελληνας το πήγαινε φιρί-φιρί. Ο Ες-Ες είχε κι’όλας βγάλει το περίστροφό του από τν θήκη, τό’τριβε νευρικά στο πσντελόνι του και ετοιμάζονταν. Ο Αντώνης σταμάτησε μπροστά σ’ένα αγκωνάρι ακόμα πιο μεγάλο από εκείνο που του διάλεξε ο Ες-Ες.

«Αυτό είναι το δικό μου», είπε και το φορτώθηκε.

Σ’όλους τους δρόμους που κάνανε ως το βράδυ, ώσπου σήμανε η ώρα για μέσα ο Αντώνης διάλεγε και φορτωνόταν τα πιο βαριά αγκωνάρια.

Το ίδιο βράδυ το στρατόπεδο απ’άκρη σ’άκρη μίλαγε για τον Ελληνα τον Αντώνη. Τέτοια νέα αναταράζανε το Μαουτχάουζεν. Ηταν μια κρυφή διανομή ελευθερίας.»

 

Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, Μ Αναγνωστάκης «Φοβάμαι τους ανθρώπους…»

Image

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «δώστε τη χούντα στο λαό».Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που σου κλείν

αν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.Φ ο β ά μ α ι , φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης Νοέμβρης 1983

NO PASARAN , Ντολόρες Ιμπαρρούρι, 12 Νοεμβρίου 1989

Image

 

Αφοσιωμένη πολέμια του φασισμού, βασικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών  έμεινε στην ιστορία ως «Λα Πασιονάρια» («La Pasionaria», από το «λουλούδι του Πάθους», ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε για να υπογράφει τα άρθρα της στην εφημερίδα των ανθρακωρύχων «El Mineero Vizcaino» και στην αριστερή εφημερίδα «Mundo Obero»)

Στις 18 Ιουλίου του 1936 ολοκληρώνοντας μια ραδιοφωνική ομιλία της διακήρυξε: «Νο pasaran!» (οι φασίστες «δεν θα περάσουν!»). Η φράση αυτή έγινε το σύνθημα όλων των δημοκρατικών, των επαναστατημένων του κάθε ιδεολογικού αγώνα, μέχρι και του μεξικανού επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα. Στην ανθολογία της παγκόσμιας Ιστορίας έχουν μείνει ακόμη δύο διακηρύξεις της. Η περίφημη «είναι καλύτερο να είμαστε χήρες ηρώων, παρά σύζυγοι δειλών». Και το θρυλικό: «Οι Ισπανοί να πεθάνουν όρθιοι, παρά να ζήσουν γονατιστοί. Ηταν μια φράση την οποία χρησιμοποίησε σε μια ομιλία της κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για την ενίσχυση των δημοκρατικών, μια αποστολή ζωής που είχε φέρει την «Πασιονάρια» στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Η Ευρώπη είχε πλέον καταγοητευτεί από τη φλογερή επαναστάτρια με το πανέμορφο πρόσωπο και το ασυμβίβαστο πνεύμα.

Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο Ειρήνης Λένιν και την επόμενη χρονιά με το παράσημο Λένιν. Και όμως, το 1968 τοποθετήθηκε  κατά του Κόκκινου Στρατού για τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία.

Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 1989, σε ηλικία 93 ετών, από πνευμονία.

Image

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΤΟΙΧΟ

ImageImageImage

« Η Ισπανία ήταν ό,τι το καλλίτερο έκανα εγώ στην ζωή μου. Ο,τι ο καθένας από μας έκανε καλλίτερο στην ζωή του «

ImageImageImageοεμ

1η Νοέμβρη 1938 – Αρχίζει η αποχώρηση των Διεθνών Ταξιαρχιών από την Ισπανία

Η μεγαλύτερη ιστορική ‘δόξα’ του Εμφυλίου Ισπανικού Πολέμου ήταν οι Διεθνείς Ταξιαρχίες, γιατί σε λίγους πολέμους έτυχε άτομα από κάπου 25 εθνότητες να τρέξουν εθελοντές για τον ‘ιερό σκοπό’ μιας πλευράς, της Κυβερνητικής. Στην φρανκική πλευρά εκτός από τα τακτικά στρατεύματα των Ιταλο-Γερμανών και Μαροκινών δεν βρέθηκαν ‘ιδεολογικοί’ συμπαραστάτες τουλάχιστον που να γράψουν παρόμοια ιστορία.

Αλλά τι έκανε αυτούς τους ανθρώπους να θέλουν να πολεμήσουν σε μια τέτοια στιγμή όταν οι κυβερνήσεις όλες προσπαθούσαν να κρατηθούν επίσημα μακριά απ την διαμάχη και κυρίως μακριά απ την Κυβερνητική Ισπανία εμποδίζοντας μάλιστα την έξοδο αυτών των ατόμων με διατάξεις, αστυνομεύσεις και παρακράτηση διαβατηρίων ;  .

Ο αεροπόρος-συγγραφέας Α Εξουπερύ, πολεμικός τότε ανταποκριτής στην Αραγονία, γράφει στο βιβλίο του ‘Γη των Ανθρώπων’ : « …είναι το κοινό ιδανικό και στόχος που κάνει τους εξωτερικά ανομοιογενείς ανθρώπινους χαρακτήρες να πετιούνται όλοι μαζί σ’ ένα πρόσταγμα απ το αμπρί τους πάνω στα πυρά των εχθρικών πολυβόλων.. » . Κι αυτό το ιδανικό είχε δημιουργηθεί ειδικά στην Ευρώπη την δεκαετία 1925-35 όπου τα κοινωνικά αποτελέσματα του αμερικανικού οικονομικού ‘κράχ’ έφτασαν την Μέκκα του ‘αμερικανικού ονείρου’ στο ναδίρ της και όπου οι γεμάτοι δρόμοι από χιλιάδες άνεργους εξαθλιωμένους , τα χωράφια όπου τα σπαρτά καίγονται σαν καυσόξυλα για θέρμανση και οι επιχειρηματίες που αυτοκτονούσαν πτωχευμένοι πέφτοντας απ τους ψηλούς ουρανοξύστες δημιούργησαν μία οργή κοινωνικής αδικίας, δύσκολη πιθανόν ακόμα και για την φαντασία των σημερινών αμερικανών.

Στην Ευρώπη ειδικά οι φασισμοί που ξεπήδαγαν στις διάφορες χώρες σαν μανιτάρια αντί πράγματι να βοηθήσουν την κοινωνία με ριζικές αναδιοργανώσεις, δεν μπορούσαν να κρύψουν το πραγματικό ‘αφεντικό’ τους που καθόριζε την πορεία από πίσω :

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΤΩΝ Δ.Τ

Ο κορμός τους απετέλεσε εθελοντές της διεθνούς κομμουνιστικής οργάνωσης Koμιντέρν με εμπνευστή τον γάλλο ηγέτη του ΚΚ, Μωρίς Τορρέζ και πρώτο διοικητική τους τον στενό συνεργάτη του Αντρέ Μαρτύ. Διαιρέθηκαν σε τάγματα ή ταξιαρχίες ανάλογα με την γλώσσα που μιλούσαν, αλλά μετά από συνεχείς απώλειες  συγχωνεύονταν σε άλλες.  Οσον αφορά τις εθνικότητες παρέχουμε τον παρακάτω πίνακα προσελεύσεων με όλες τις επιφυλάξεις, που εκδόθηκε το 1998 με βάσει έρευνες στα αρχεία που ακόμα διατηρεί η Μόσχα και αφέθησαν ελεύθερα πολύ πρόσφατα  :

Γ’αλλοι      8962

Πολωνοί   3113

Ιταλοί        3002

Β.Αμερικανοί  2341

Γερμανοί  2217

Βαλκάνιοι 2095

Βρετανοί   1843

Βέλγοι        1822

Τσέχοι-Σλοβάκοι 1066

Βαλτικές χώρες  892

Αυστριακοί   872

Σκανδιναβοί  799

Ολλανδοί      628

Ούγγροι   528

Καναδοί  512

Ελβετοί   408

Πορτογάλοι 134

Διάφοροι (νοτιοαμερικανοί, κλπ)  1122

Σύνολο,  32526

799
Σύνολο 32526Image

Ο επιτάφιος που αφιέρωσε ο Χέμινγουαίη το 1939 στους νεκρούς της Ταξιαρχίας Λίνκολν , απ τον οποίον αναφέρουμε επιγραμματικά το παρακάτω :

Οι νεκροί μας ζούνε στις καρδιές και την μνήμη των απλών ανθρώπων της Ισπανίας που πολέμησαν για την Δημοκρατία 

και εκείνοι ξέρουν γιατί πέθαναν ….

Οι φασίστες μπορεί να απλωθούν απανταχού στην γη  και να την ξεθεμελιώσουν με φωτιά κι ατσάλι , στηριγμένοι από τους προδότες και τους δειλούς. 

Θα καταστρέψουν πόλεις και χωριά για να κρατήσουν στην σκλαβιά τους ανθρώπους

 …αλλά οι Ισπανοί θα ξεσηκωθούν και πάλι  ενάντια στην τυραννία καθώς το έκαναν πάντα.

Μόνο οι νεκροί δεν θα χρειαστεί να ξεσηκωθούν. Είναι πια ένα με τη γη αυτή και καθώς η γη αιώνια ζει , κι αυτοί το ίδιο , 

θα επιζήσουν αιώνιοι  την όποια τυραννία του κόσμου ετούτου .

Η ποιητική φλέβα του μεγάλου Χέμινγουαίη αφιέρωσε μάλιστα και τους παρακάτω στίχους στους Αμερικανούς , και άρα όλους τους άλλους , των ΔΤ , με τους εξής έξοχους στίχους :

Παγωμένοι οι νεκροί μας στο σπανιόλικο χώμα κοιμούνται

Χιόνι βολοδέρνει μανιασμένα μέσα απ των λιόδεντρων τις ρίζες

Κομμάτι απ το χώμα αυτό είναι τώρα οι νεκροί μας

Μέσ της Ισπανίας το αθάνατο το χώμα

Μα μονάχα για τον χειμώνα ο θάνατος θα τους σκεπάζει

Σαν η άνοιξη θα ρθεί να δώσει την πνοή της

οι πεθαμένοι μας με τούτη την πνοή για πάντοτε  θα ζήσουν

   

Σαν επιτάφιο μήνυμα ας παραθέσουμε εκείνον που προτίμησε ο παλαίμαχος των Γάλλων ΔΤ , Πώλ Ρισάρ στον δικό του τάφο :

«  Η Ισπανία ήταν ό,τι το καλλίτερο έκανα εγώ στην ζωή μου. Ο,τι ο καθένας από μας έκανε καλλίτερο στην ζωή του «

—————————————————————-

Οταν οι ΔΤ εγκατέλειψαν την Βαρκελώνη, η Ντολόρες Ιμπαρρούρι (Πασιονάρια) έβγαλε τον αποχαιρετιστήριο λόγο, τελειώνοντας με τα λόγια :

Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές, Αναρχικοί, Ρεπουμπλικάνοι, άνδρες διαφορετικού χρώματος, διαφορετικής ιδεολογίας, ανταγωνιστικών θρησκευμάτων, που όλοι αγαπούσαν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, ήρθαν και μας πρόσφεραν τους εαυτούς τους ανιδιοτελώς.

Μας έδωσαν τα πάντα – τη νιότη ή την ωριμότητά τους, τις γνώσεις ή την πείρα τους, τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους – και δεν μας ζήτησαν τίποτε για αντάλλαγμα. Όμως ναι, πρέπει να ειπωθεί, αποζητούσαν μία θέση στη μάχη, αποζητούσαν να έχουν την τιμή να πεθάνουν για μας.
Λάβαρα της Ισπανίας! Χαιρετίστε όλους αυτούς τους ήρωες. Υποκλιθείτε για να τιμήσετε τόσους μάρτυρες!

Μανάδες και Γυναίκες της Ισπανίας! Όταν τα χρόνια περάσουν και οι πληγές του πολέμου επουλωθούν, όταν η θολή ανάμνηση των θλιβερών αιματηρών ημερών ξεθωριάσει στην παρουσία της ελευθερίας, της ειρήνης και της ευημερίας, όταν τα μίση πάψουν να υπάρχουν και όταν η περηφάνια στην ελεύθερη χώρα μας γίνει κτήμα ισότιμο όλων των Ισπανών, μιλήστε στα παιδιά σας. Πείτε τους γι’ αυτούς τους άνδρες των Διεθνών Ταξιαρχιών.

Εξιστορήστε τους πως ερχόμενοι πέρα από θάλασσες και τα βουνά, διασχίζοντας σύνορα που τα φύλαγαν μυριάδες ξιφολόγχες, κυνηγημένοι από λυσσασμένα σκυλιά που ήθελαν να ξεσκίσουν τις σάρκες τους, έφτασαν στη χώρα μας ως σταυροφόροι της ελευθερίας, για να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ισπανίας, που απειλούνταν από τους Γερμανούς και Ιταλούς φασίστες. Εγκαταλείψανε τα πάντα – τους αγαπημένους τους, τις χώρες τους, το σπίτι και την τύχη τους, τους πατέρες, τις μητέρες, τις συζύγους, τους αδελφούς, τις αδελφές και τα παιδιά τους – και ήρθαν και μας είπαν: «Είμαστε εδώ, η υπόθεσή σας, η υπόθεση της Ισπανίας είναι και δική μας υπόθεση. Είναι υπόθεση όλης της προοδευτικής ανθρωπότητας.

Σήμερα πολλοί αναχωρούν. Χιλιάδες άλλοι μένουν εδώ, θαμμένοι στην ισπανική γη, χαραγμένοι βαθιά στη μνήμη όλων των Ισπανών. Σύντροφοι των Διεθνών Ταξιαρχιών: Πολιτικοί λόγοι, κρατικοί λόγοι, το συμφέρον της υπόθεσης που σας οδήγησε να προσφέρετε το αίμα σας με τόσο ειλικρινή γενναιοδωρία, σας στέλνει τώρα πίσω, μερικούς στις χώρες τους και άλλους σε αναγκαστική εξορία. Μπορείτε να φύγετε υπερήφανοι. Έχετε γράψει ιστορία. Είσαστε θρύλος. Είσαστε το ηρωικό παράδειγμα της δημοκρατικής αλληλεγγύης και του διεθνισμού απέναντι στο πρόσωπο του κακού και το πνεύμα αυτών που ερμηνεύουν τις δημοκρατικές αρχές με τα μάτια στραμμένα στα πλούτη τους ή στις μετοχές των επιχειρήσεων τους, που θέλουν να τις διαφυλάξουν πάση θυσία.

Δεν θα σας ξεχάσουμε. Και όταν ανθίσει η ελιά της ειρήνης πλεγμένη με τα νικηφόρα δάφνινα στεφάνια της Δημοκρατίας της Ισπανίας, επιστρέψτε.
Επιστρέψτε στο πλευρό μας, εδώ θα βρείτε πατρίδα – αυτοί που δεν έχουν πατρίδα ή φίλους, που πρέπει να ζήσουν στερημένοι της φιλίας – όλοι, όλοι θα έχουν τη στοργή και την ευγνωμοσύνη του ισπανικού λαού, που σήμερα και αύριο θα ζητωκραυγάζει με ενθουσιασμό: Ζήτω οι ήρωες των Διεθνών Ταξιαρχιών». 

(Αποχαιρετισμός στους αντιφασίστες μαχητές των Διεθνών Ταξιαρχιών όταν αποφασίστηκε να φύγουν οι Διεθνείς Ταξιαρχίες από την Ισπανία – 1η Νοεμβρίου 1938).

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ

Από τα ονόματα που έγιναν περισσότερο γνωστά ήταν αυτά  των :

Νίκος Βαβούδης, Αναγνώστης Δεληγιάννης, Κυριάκος Στεφόπουλος, Δημήτρης Κατσικιώτης, Γιάννης Παντελιάς

 

1122