Ο ΤΟΙΧΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

ImageImageImage

Ο καλλιτεχνικός κόσμος του σήμερα απέναντι στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής

Image

Όταν η Σωτηρία Μπέλλου, μια νύχτα του Δεκέμβρη του ’48, κατέβαινε από το πάλκο του Τζίμη του χοντρού στην Αχαρνών ξυλοκοπημένη από μια παρέα χιτών γιατί αρνήθηκε να τραγουδήσει το τραγούδι που της ζήτησαν «Του αητού ο γιος»  ( ΦΙΛΟΒΑΣΙΛΙΚΌ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ)  έκανε κάτι που ξεπερνούσε το θάρρος του μέσου λαϊκού ανθρώπου, κάτι ηθικά ανώτερο. Με την πράξη της αυτή, ξανακέρδιζε τα τραγούδια της. Και τα τραγούδια της ψήλωναν μαζί της.
Ήταν αυτός ο πολιτισμός των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού, της Ελλάδας της αντίστασης, που ηττήθηκε και στο πεδίο της μάχης και στην καθημερινότητα από την άλλη Ελλάδα – της δουλοπρέπειας. Το έχει αποτυπώσει με μοναδικό κινηματογραφικό τρόπο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στον Θίασο, στην περίφημη σκηνή της μάχης των τραγουδιών.
Αν ψάξει κανείς να βρει κάποια υποτυπώδη έστω αντιστοιχία στην σημερινή εποχή και την αντίδραση των καλλιτεχνών απέναντι στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής νομίζω ότι μάλλον απογοητευτικός θα είναι ο απολογισμός.
Από τις ελάχιστες περιπτώσεις καλλιτέχνη του σήμερα, που όρθωσε το ανάστημά της απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, είναι η Νατάσσα Μποφίλιου η γνωστή ερμηνεύτρια, η οποία και αναγκάστηκε να δώσει την τελευταία της συναυλία στον Δήμο Αυλώνας με ισχυρή αστυνομική προστασία, λόγω των απειλών που δέχεται για την ζωή της έκτοτε.
Πέραν τούτου μηδέν.

Η ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Η ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

“Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει “αυτό είναι δικό μου” και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Απο πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν”Jean Jacques Rousseau

Οι πληρωμές για τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων μου φαίνονται σαν το προοίμιο της μεγαλύτερης ιδιωτικοποίησης από τότε που ο απατεώνας του Rousseau αξίωσε για πρώτη φορά την αποκλειστικότητα πάνω στη γη. Η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να περιγράφει τους ιδιοκτήτες γης ως “πάροχους” των υπηρεσιών οικοσυστήματος, σα να είχαν δημιουργήσει τη βροχή και τους λόφους και τα ποτάμια και την άγρια ​​φύση που τους κατοικεί. Θα πληρώνονται για τις υπηρεσίες αυτές, είτε από την κυβέρνηση είτε από “χρήστες”. Ακούγεται σαν το σχέδιο για το ΕΣΥ.

Η ιδιοκτησία γης από την εποχή του πρώτου απατεώνα περιλάμβανε την σταδιακή συσσώρευση αποκλειστικών δικαιωμάτων, τα οποία κατασχέθηκαν από το λαό. Οι πληρωμές για υπηρεσίες οικοσυστήματος προεκτείνουν την καταπάτηση με το διορισμό του ιδιοκτήτη της γης ως ιδιοκτήτη και υποκινητή της άγριας ζωής, της ροής του νερού, του κύκλου του άνθρακα, των φυσικών διεργασίων που προηγουμένως θεωρούνταν ότι ανήκουν σε όλους και σε κανέναν.

Αλλά δεν τελειώνει εκεί. Μόλις ένας πόρος έχει εμπορευματοποιηθεί, έρχονται οι κερδοσκόποι και οι έμποροι. Η

Όπως και άλλες πτυχές του νεοφιλελευθερισμού, η εμπορευματοποίηση της φύσης ματαιώνει τη δημοκρατική επιλογή. Δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να υποστηρίζουμε ότι ένα οικοσύστημα ή ένα τοπίο πρέπει να προστατευθεί γιατί μας δίνει απόλαυση και θαυμασμό. Θα μας πούνε ότι η εγγενής του αξία έχει ήδη υπολογιστεί και, χωρίς αμφιβολία, ότι αποδεικνύεται πως αξίζει λιγότερο από ό,τι οι άλλες χρήσεις για τις οποίες θα μπορούσε να διατεθεί η γη. Η αγορά μίλησε: τέλος της συζήτησης.

Όλα αυτά τα μπερδεμένα, υποκειμενικά θέματα, οι κινητήριες δυνάμεις της δημοκρατίας, θα επιλυθούν σε μια στήλη με αριθμούς. Οι κυβερνήσεις δεν θα χρειάζεται να ρυθμίσουν. Η αγορά θα πάρει τις αποφάσεις που οι πολιτικοί αποφεύγουν. Αλλά το εμπόριο είναι ένας άστατος αφέντης, και δεν ανταποκρίνεται σε κανέναν παρά μόνο  σε εκείνους με τα λεφτά. Η κοστολόγηση και πώληση της φύσης αποτελεί άλλη μια μεταβίβαση εξουσίας στις εταιρείες και τους πολύ πλούσιους.

 George Monbiot από guardian.co.uk

 Image

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΤΟΙΧΟΥΣ

ImageImageImage

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΟΚH- ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ ¨ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ»

Δε χρειάζεται να είναι κανείς αυθεντία στις πολιτικές επιστήμες για να διαπιστώσει ότι, κατά κανόνα, οι πολιτικές ομιλίες αποκτούν το πραγματικό νόημά τους μόνο αν διαβαστούν απ’ την ανάποδη.

Όπως λέει ο Χοσέ Πάμπλο Φέινμαν, ένας άλλος Αργεντινός συγγραφέας, με την εκλογική επιτυχία συνήθως επιβραβεύεται η διγλωσσία και η διπλοπροσωπία. Κατά το πρότυπο του Σούπερμαν και του Μπάτμαν, των υπερ-ηρώων, πολλοί επαγγελματίες πολιτικοί καλλιεργούν τη σχιζοφρένειά τους κι έτσι αποκτούν υπερδυνάμεις, σαν το συνεσταλμένο Κλαρκ Κεντ που γ’ινεται Σούπερμαν μόλις βγάλει τα γυαλιά του ή τον γλυκανάλατο Μπρους Γουέιν που μετατρέπεται σε Μπάτμαν πριν ακόμα καλά καλά φορέσει την κάπα της νυχτερίδας.

ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠ’ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

1)Το 1993, το μικρό κόμμα Partido da Social Democracia Brasileira δε συγκέντρωνε τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών για να κατέβει στις προεδρικές εκλογές. Με αντίτιμο, που κυμάνθηκε ανάμεσα στις τριάντα χιλιάδες και τις πενήντα χιλιάδες δολάρια, το PSDB κατάφερε να πάρει μερικούς βουλευτές από άλλα κόμματα. Ένας από τους εν λόγω βουλευτές το παραδέχτηκε, κι επιπλέον το ερμήνευσε:

-Είναι κάτι αντίστοιχο με αυτό που κάνουν οι ποδοσφαιριστές όταν αλλάζουν σύλλογο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα οι τιμές στη Βραζιλία ανέβηκαν. Σε μια τροπολογία του συντάγματος που έδινε τη δυνατότητα στον πρόεδρο Καρντόσου να επανεκλεγεί, δύο βουλευτές πούλησαν την ψήφο τους προς διακόσιες χιλιάδες δολάρια.

 

2) Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα πολιτικά ρουσφέτια εξαγοράζονται νόμιμα και μπορούν να γίνονται ανοιχτά, χωρίς προσποιήσεις και χωρίς τον κίνδυνο των σκανδάλων.

Στην Ουάσιγκτον δουλεύουν περισσότεροι από δέκα χιλιάδες επαγγελματίες των δωροδοκιών, που κύριο μέλημά τους είναι να επηρεάζουν τους νομοθέτες και τους ενοίκους του Λευκού Οίκου. Το Center for Responsive Politics κατέγραψε το, όχι και τόσο ευκαταφρόνητη, ποσό του ενός δισεκατομμυρίου διακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο είχε κατατεθεί νόμιμα μέσα στο 1997 από πολλές επιχειρήσεις και διοικητικούς οργανισμούς: κατά μέσο όρο εκατό εκατομμύρια δολάρια το μήνα. Στην κορυφή της μακριάς λίστας των δωρητών ήταν η American Medical Association, που έχει άμεση σχέση με το εμπόριο της ιδιωτικής υγείας, το Εμπορικό Επιμελητήριο, οι εταιρίες Phillip Morris και General Motors και το Edison Electric Institute.

Στο ποσόν, που χρόνο με το χρόνο αυξάνεται, δε συμπεριλαμβάνονται οι δοσοληψίες που γίνονται κάτω από το τραπέζι. Ο Τζόνι Τσουνγκ, άνθρωπος των συναλλαγών, ομολόγησε ότι είχε κάνει παράνομες δωρεές και εξήγησε το 1998: «Ο Λευκός Οίκος είναι σαν το μετρό: για να μπεις μέσα πρέπει πρώτα να βάλεις χρήματα».

3) Το Σεπτέμβριο του 1994 ο Ρούμπενς Ρικουπέρο, υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας, βρισκόταν στο στούντιο του τηλεοπτικού καναλιού Globo και περίμενε να ρυθμιστούν τα φώτα και τα μικρόφωνα για να δώσει συνέντευξη. Μιλώντας εμπιστευτικά ο υπουργός ομολόγησε ότι άφηνε να διαρρεύσουν μόνο τα οικονομικά δεδομένα που ήταν υπέρ της κυβέρνησης ενώ, αντίθετα, απέκρυπτε τους αριθμούς που δε τη συνέφεραν:

-Δεν έχω τύψεις –είπε.

Και ανακοίνωσε στο δημοσιογράφο, μεταξύ μας:

-Όταν περάσουν οι εκλογές θα κατεβάσουμε την αστυνομία κατά των απεργών.

Υπήρξε όμως μια εμπλοκή στα ηλεκτρονικά. Και η εμπιστευτική συζήτηση καταγράφηκε από το δορυφόρο και έφτασε στα δορυφορικά κανάλια όλης της Βραζιλίας. Τα λόγια του υπουργού αναμεταδόθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα. Σ’ αυτήν την ιστορική περίπτωση οι Βραζιλιάνοι άκουσαν την αλήθεια: για μία και μόνη φορά, κατά λάθος, άκουσαν την αλήθεια.

Μετά από αυτό ο υπουργός δεν έτρεξε να κρυφτεί στις κορυφές των Ιμαλάϊων ούτε σύρθηκε με τα γόνατα στο δρόμο για το Σαντιάγο ζητώντας συγχώρεση ούτε αυτομαστιγώθηκε στην πλάτη. Ο Ρούμπενς Ρικουπέρο έγινε γενικός γραμματέας της οργάνωσης UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development, Διάσκεψη Εμπορίου και Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών).

 

4) Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 όλοι οι νέοι στην Ισπανία ήθελαν να του μοιάσουν. Οι σφυγμομετρήσεις συμφωνούσαν: το αστέρι του οικονομικού κόσμου της Ισπανίας, ο βασιλιάς Μίδας των τραπεζικών συναλλαγών είχε επισκιάσει τον Ελ Σιντ και τον Δον Κιχώτη και είχε γίνει το πρότυπο της νέας γενιάς. Με ένα ακροβατικό άλμα εις ύψος φρόντισε να ανέλθει κοινωνικά˙ από ένα χωριουδάκι της Γαλικίας έφτασε στην κορυφή της εξουσίας και της επιτυχίας. Πάντα χαμογελαστός, πάντα με το μαλλί κολλημένο, έμοιαζε να έχει μόλις βγει από το στεγνοκαθαριστήριο, ανεξάρτητα από το αν διάβαζε ισολογισμούς, αν χόρευε σεβιλιάνικους χορούς ή αν έκανε ιστιοπλοΐα στη Μεσόγειο. Το τραγούδι της μόδας είχε τίτλο «Θέλω να γίνω Μάριο Κόντε».

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1997, ο εισαγγελέας ζήτησε σαράντα τέσσερα χρόνια φυλακή για τον Μάριο Κόντε, που τελικά δεν ήταν και πολλά για το μεγαλύτερο απατεώνα στην ιστορία της ισπανικής οικονομίας.

 

Ό,τι στα κατώτερα στρώματα τιμωρείται στα ανώτερα επιβραβεύεται. Η  μικροκλοπή είναι αδίκημα κατά της ιδιοκτησίας, η μεγάλη λοβιτούρα είναι δικαίωμα των ιδιοκτητών. Χωρίς την παραμικρή τύψη οι πολιτικοί ασκούν τα καθήκοντά τους ακολουθώντας τους κανόνες ενός παιχνιδιού όπου η επιτυχία δικαιολογεί όλα τα  μέσα, όσο βρόμικα κι αν είναι: κόλπα με τα κρατικά αποθέματα και τους πολίτες, πλαστογράφηση ισοζυγίων, κατάχρηση κεφαλαίων, άδειασμα των ταμείων, δημιουργία πλασματικών Ανώνυμων Εταιριών, υποτιμολογήσεις, υπερτιμολογήσεις, ανέντιμες επιτροπές.

Οι μεγάλες λοβιτούρες ανήκουν στην κατηγορία των εκ παραδόσεως αποδεκτών διαστροφών. Ενώ η δημοκρατία χάνει σιγά σιγά την αξία της, επικρατεί η αντίληψη ότι κανείς δεν πετυχαίνει με το σταυρό στο χέρι. Τι ποσοστό Αμερικανών πολιτών πιστεύει σήμερα ότι οι γερουσιαστές τους έχουν υψηλό ηθικό ανάστημα; Μόνον δύο τοις εκατό. Στα τέλη του 1996 η εφημερίδα Página 12 δημοσίευσε στο Μπουένος Άιρες ένα αποκαλυπτικό γκάλοπ: εφτά στους δέκα νέους Αργεντινούς θεωρούν ότι μοναδικός δρόμος προς την επιτυχία είναι ο δρόμος της ανεντιμότητας. Και εννέα στους δέκα ερωτηθέντες, νέοι ή όχι νέοι, παραδέχτηκαν ότι η φοροδιαφυγή και η δωροδοκία των κρατικών λειτουργών και της αστυνομίας είναι μια καθημερινή πρακτική.

 

 Image

ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΡΟΥΝ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ…………..!!!!!!!!!!!

1 Ιανουαριου 2002 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ 

Image

 

2010  Η ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Image

 

9/10/2012 ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Image

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ-Το πράσινο σημειωματάριο

Image

 

Για τον Τσε έχουν ειπωθεί τα πάντα. Για την ζωή του, την δράση του, τον χαρακτήρα του, τις ιδέες του. Σχεδόν αμέσως μετά τον θάνατό του, ο γιατρός από την Αργεντινή έγινε το σύμβολο της εξέγερσης και της επανάστασης για τα λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο.

Σε μια λοιπόν αναφορά για την επέτειο του θανάτου του, αξίζει τον κόπο να αναφερθεί κανείς σε κάποιες λεπτομέρειες ίσως άγνωστες για το ευρύ κοινό, που φωτίζουν μια άλλη πτυχή της προσωπικότητάς του.

Όταν εκείνο τον μαύρο Οκτώβρη του 1967,ο Γκεβάρα συνελήφθη και ύστερα δολοφονήθηκε από πράκτορες της CIA σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό της Βολιβίας, οι στρατιώτες έψαξαν την τσάντα του και βρήκαν δύο σημειωματάρια. Το ένα περιείχε τον μυστικό κώδικα με τον οποίο επικοινωνούσε με την Αβάνα. Το άλλο ήταν ένα πράσινο σημειωματάριο. To 2007, σαράντα χρόνια μετά, εκδοτικός οίκος του Μεξικού αποκαλύπτει ότι εκείνο το μικρό πράσινο μπλοκ δεν περιείχε πολιτικά κείμενα ή στρατιωτικά σχέδια, αλλά 69 ποιήματα. Τα ποιήματα αυτά συνθέτουν την ιδιόχειρη, προσωπική ποιητική ανθολογία του Τσε, και είναι ποιήματα γνωστών ποιητών όπως του μεγάλου Χιλιανού Πάμπλο Νερούντα, του κορυφαίου Κουβανού Νικολάς Γκιγιέν και του Περουβιανού Σεζάρ Βαγιέχο.

Σύμφωνα με τους συντρόφους του, το είχε αγοράσει σε ταξίδι του στην Τανζανία το 1963 και συχνά αποσυρόταν, ακουμπούσε σε ένα δέντρο και έγραφε στις σελίδες του. Τι έγραφε; «Πρόκειται για μια πολύ προσωπική ανθολογία ποίησης», αποκάλυψε ο Πάκο Ιγκνάσιο, «γεμάτη από πολιτικά ποιήματα αλλά και άλλα που αφορούν συγκινήσεις και αισθήματα. Να ακόμη ένα στοιχείο στον μύθο του Γκεβάρα». ImageImage

ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ

Image

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ (ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ)

ImageImageImage

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ Ο“Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων»

Στις 3 Οκτώβρη του 1993 πέθανε η Κατερίνα Γώγου.

Image

Γέννημα θρέμμα των Εξαρχείων, η Κατερίνα Γώγου έγινε γνωστή ως κοριτσόπουλο του ελληνικού κινηματογράφου παίζοντας δευτεραγωνιστικούς ρόλους ταινιών της δεκαετίας του 1960. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ανέκαθεν ήταν μελαγχολικό πλάσμα, αποτραβηγμένο, αμέτοχο στις πλάκες μεταξύ των ηθοποιών.

Πιο πολύ μιλούν γι’αυτήν τα ποιήματά της,γεμάτα από πόνο, οργή, πάθος και απέραντη ευαισθησία… Γιατί πάνω από όλα, η Κατερίνα Γώγου είναι ποιήτρια, μια ξεχωριστή φωνή μέσα στην ποίηση, η “αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της”.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: “Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων».

«Πάει. Αυτό είταν. 
Χάθηκε η ζωή μου φίλε 
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους 
βρώμικα τζάμια 
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς. 
Αρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα 
που σού χα δείξει στη στροφή του δρόμου. 
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω. 
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα». 

Όπως έχει ειπωθεί “Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ‘ποιητές’ έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα και απόγνωση, φτωχογειτονιές, προδοσίες.

«Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον
που λέγανε πως είσαι συ. 
Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.

 «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε…». 

 

«Είμαι ένα κομματάκι τ’ουρανού

Τετράγωνο, ολομόναχο, φωτισμένο»

Κατερίνα Γώγου

«Η Κατερίνα ήταν μια ταραγμένη ψυχή. Ένιωθε σαν αγρίμι παγιδευμένο, ήταν διαρκώς σε διωγμό. Μια λέξη μπορούσε να την πληγώσει, μια κίνηση να την ταπεινώσει. Δυο μήνες πριν πεθάνει την συνάντησα τυχαία. Ήταν γερασμένη, σαν μάγισσα από παραμύθι, με άσπρα μαλλιά, ατημέλητη, με βραχνή φωνή&Η Κατερίνα πέθανε αγρίμι όπως έζησε και σαν αγρίμι.» Νίκος Κούνδουρος, Σκηνοθέτης

«Το τελευταίο χρόνο ένιωθε πως είχε κλείσει ο κύκλος της. Τις τρεις τελευταίες μέρες γύρισε στο σπίτι που μεγάλωσε, στης γιαγιάς, στο Μεταξουργείο. ».

Μυρτώ Τάσιου

κόρη της Κατερίνας Γώγου

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει

άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣImage

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
…παρ’ όλα αυτά Μαρία