O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ

rgev

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ (ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ « ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ

 

Πολλές από τις μεγάλες εμπορικές συναλλαγές υποκινούν το έγκλημα και ζουν από το έγκλημα. Ποτέ στα χρονικά δεν αφιερώνονταν τόσο πολλές οικονομικές επενδύσεις και επιστημονικές και τεχνολογικές γνώσεις στην παραγωγή θανάτου. Οι χώρες που πουλάνε τα περισσότερα όπλα στον κόσμο είναι οι ίδιες που ορίζουν την ειρήνη πάνω στη γη. Ευτυχώς γι’ αυτές, ο κίνδυνος μιας παγκόσμιας ειρήνης λίγο λίγο εξασθενεί˙ τα μαύρα σύννεφα της καταιγίδας έχουν ήδη υποχωρήσει και η αγορά του πολέμου ανακάμπτει προσφέροντας ελπιδοφόρες προοπτικές για αποδοτικά σφαγεία. Τα εργοστάσια όπλων δουλεύουν εξίσου καλά με τα εργοστάσια που παρασκευάζουν εχθρούς στα μέτρα των αναγκών τους.

 

ΑΠΟΨΕΙΣ

Σε έναν τοίχο στο Σαν Φρανσίσκο, κάποιο χέρι έγραψε:

«Αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει κάτι, θα ήταν παράνομη».

Σε έναν τοίχο του Ρίο ντα Τζανέιρο, ένα άλλο χέρι έγραψε:

«Αν γεννούσαν οι άντρες, η έκτρωση θα ήταν νόμιμη».

Άραγε στη ζούγκλα, τη συνήθεια ο μεγάλος να τρώει το μικρό, τη λένε νόμο της πόλης;

Τι να σημαίνει άραγε για έναν άρρωστο λαό το υγιές νόμισμα;

Η πώληση όπλων είναι καλά νέα για την οικονομία. Είναι όμως καλά νέα και για τα θύματά τους;

 

ΑΠΟΨΕΙΣ

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οι ιστορικοί που ασχολούνταν με την αθηναϊκή δημοκρατία δεν αναφέρονταν στους σκλάβους και τις γυναίκες, παρά μόνο εν συντομία. Στην αρχαία Ελλάδα η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν σκλάβοι και ο μισός πληθυσμός ήταν γυναίκες. Πώς να έβλεπαν άραγε οι σκλάβοι και οι γυναίκες, από τη μεριά τους, την αθηναϊκή δημοκρατία;

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776 κοινοποιούσε ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι». Τι να σήμαινε άραγε αυτό για το μισό εκατομμύριο μαύρων σκλάβων, οι οποίοι ακόμα και μετά τη Διακήρυξη παρέμεναν σκλάβοι; Αλλά και οι γυναίκες που εξακολουθούσαν να μην έχουν κανένα δικαίωμα, είχαν γεννηθεί ίσες με ποιόν;

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ονόματα των πεσόντων στο Βιετνάμ πρέπει να χαραχτούν πάνω σε έναν τεράστιο μαρμάρινο τοίχο στην Ουάσιγκτον. Για τους Βιετναμέζους που σκοτώθηκαν στην εισβολή των Βορειοαμερικανών, θα χρειάζονταν εβδομήντα τέτοιοι τοίχοι.

 

Το 1968, δύο μήνες πριν τον βρει μια σφαίρα στο κεφάλι, ο πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κατήγγειλε ότι η χώρα του είναι «ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βίας στον κόσμο». 

Ούτε το θλιβερό ισοζύγιο πολέμου και ειρήνης πρέπει να μας ξενίζει. Για κάθε δολάριο που δαπανούν τα Ηνωμένα Έθνη σε αποστολές ειρήνης, ο κόσμος επενδύει δύο χιλιάδες δολάρια σε πολεμικές δαπάνες με προορισμό τη θυσία ανθρώπινων όντων, σε ένα κυνήγι όπου κυνηγός και λεία ανήκουν στο ίδιο είδος και στο οποίο πιο επιτυχημένος θεωρείται εκείνος που σκοτώνει τους προσφιλείς του. Καλά έλεγε ο κύριος Θίοντορ Ρούζβελτ ότι «καμία ειρηνική νίκη δεν είναι τόσο μεγαλειώδης όσο μια υπέρτατη πολεμική νίκη». Το 1906 του απένειμαν το Νόμπελ Ειρήνης.

ΑΠΟΨΕΙΣ 9

Από οικονομική σκοπιά, η πώληση όπλων δε διαφέρει από την πώληση τροφίμων.

Η κατάρρευση ενός κτιρίου ή η πτώση ενός αεροπλάνου είναι μάλλον μειονέκτημα, κατά την άποψη όσων βρίσκονταν μέσα σ’ αυτά, αλλά είναι πλεονέκτημα για την αύξηση του ΑΕΠ, του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, που ορισμένες φορές θα μπορούσαμε να το πούμε Ακαθάριστο Εγκληματικό Προϊόν.

 

Στα μέσα του 1998 ο Λευκός Οίκος ρίχνει ακόμα έναν κακό στο παγκόσμιο προσκήνιο: ακούει στο καλλιτεχνικό όνομα Οσάμα μπιν Λάντεν, είναι ισλαμιστής φονταμενταλιστής, έχει γένια, φοράει τουρμπάνι και στην αγκαλιά του κρατάει και χαϊδεύει ένα τουφέκι. Θα κάνει άραγε καριέρα αυτό το καινούργιο αστέρι; Θα έχει καλές εισπράξεις; Θα τα καταφέρει να γκρεμίσει τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού ή δε θα είναι τίποτα περισσότερο από έναν κομπάρσο; Στα έργα τρόμου ποτέ δεν ξέρεις.

Μπέρτολντ Μπρέχτ: Εγκώμιο στην αμφιβολία

(Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης)

1936

 

Ευλογημένη να ‘ναι η αμφιβολία!

Σας συμβουλεύω να τιμάτε

χαρούμενα και προσεχτικά εκείνον

που το λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα!

Άμποτε να ‘σαστε συνετοί και να μη

δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή.

Την ιστορία διαβάστε και θα δείτε

την ξέφρενη φυγή ανίκητων στρατών.

Παντού κάστρα απάτητα κυριεύονται 

και της Αρμάδας τα καράβια, που ήταν αμέτρητα σαν έκανε πανιά, στο γυρισμό εύκολα τα μετρούσες.

Έτσι μια μέρα στάθηκε ένας άνθρωπος στην απάτητη βουνοκορφή

κι ένα πλεούμενο έφτασε στην άκρη της απέραντης της θάλασσας.

Α!, όμορφο που ‘ναι το κούνημα του κεφαλιού για τις «ατράνταχτες»

αλήθειες!

Α!, θαρρετή που ‘ναι η φροντίδα του γιατρού για τον άρρωστο που

γιατρεμό δεν έχει!

Μα απ’ όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι, σαν οι φοβισμένοι αδύναμοι 

σηκώνουν το κεφάλι και παύουν να πιστεύουν στων τυράννων τους τη δύναμη!

Α!, με πόσο κόπο καταχτήθηκε κείνο το σοφό αξίωμα!

Πόσες θυσίες κόστισε!

Πόσο δύσκολο στάθηκε να βρεθεί

πως τα πράγματα ήταν έτσι κι όχι αλλιώς!

Με στεναγμό ανακούφισης το ‘γράψε ένας άνθρωπος μια μέρα στης Γνώσης το βιβλίο.  

Καιρό πολύ έμεινε χαραγμένο εκεί μέσα και γενιές ολόκληρες ζήσανε μαζί του, το βλεπαν

σαν αλήθεια αιώνια κι όσοι το ξέρανε καταφρονούσαν όσους τ’ αγνοούσαν.

Μα κάποτε, μια υποψία μπορεί να γεννηθεί,

 γιατί μια καινούρια εμπειρία τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα.

 Ξυπνάει ή αμφιβολία.

Και μιαν άλλη μέρα ένας άλλος άνθρωπος στοχαστικά σβήνει απ’ το βιβλίο της Γνώσης

το αξίωμα με μια μονοκοντυλιά.

***

Ενώ διαταγές τον ξεκουφαίνουν, ενώ τον εξετάζουν για τις φυσικές του ικανότητες γιατροί μουσάτοι, ενώ τον επι­θεωρούν

λαμπερά υποκείμενα με χρυσά γαλόνια, ενώ τον κατηχούνε πανηγυριώτικοι παπάδες που του τριβελίζουνε τ’ αυτιά μ’ ένα βιβλίο γραμμένο απ’ το θεό τον ίδιο

 ενώ τον δασκαλεύουν ανελέητοι δάσκαλοι, 

 ό φτωχός ακούει να του λένε πώς ό κόσμος μας είναι ό καλύτερος των κόσμων

και πως την τρύπα στη σκεπή της κάμαράς του την έχει σχεδιάσει ο θεός αυτο­προσώπως.

 Αληθινά, του είναι δύσκολο πολύ ν’

αμφιβάλει για τον κόσμο τούτο.

Ιδρωκοπάει ο άνθρωπος χτίζοντας σπίτι όπου ποτέ του δε θα κατοικήσει.

Μα δεν ιδρωκοπάει λιγότερο κι οποίος δικό του χτίζει σπίτι.

***

Να οι αστόχαστοι που ποτέ δεν αμφιβάλλουν.

Η χώνεψη τους είναι άψογη, κι η κρίση τους αλάθευτη.

Δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους.

 Αν χρειαστεί πρέπει αυτούς τα γεγονότα να πιστέψουν. 

Είναι απέραντα υπομονετικοί — με τον εαυτό τους. 

 Τα επιχειρήματα τ’ακούνε με αυτί σπιούνου.

Στους αστόχαστους που ποτέ δεν αμφιβάλλουν, συνταιριάζουν οι στοχαστικοί που ποτέ δεν ορούνε. Τούτοι αμφιβάλλουν όχ ι για να πάρουν μιαν απόφαση, αλλά για να μην πάρουν απόφαση καμιά.

Τα κεφάλια τους τα χρησιμοποιούνε μόνο για να τα κουνάνε.

Με σκοτισμένο πρόσωπο ειδοποιούν τούς επιβάτες των καραβιών που βουλιάζουν,

 πως το νερό είν’ επικίνδυνο.

 Κάτω απ’ του δήμιου το μπαλτά αναρωτιούνται αν δεν είναι άνθρωπος κι αυτός.

Μουρμουρίζουν σκεφτικά

πως «το θέμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα», και πηγαίνουνε να πέσουν.

Μοναδική τους δράση, ο δισταγμός.

Αγαπητή τους φράση : «Δεν είναι ακόμα ώριμο για συζήτηση».

Γι’ αυτό, αν παινεύεις την αμφιβολία μην παινέψεις

την αμφιβολία που καταντάει απελπισία!

Τι ωφελεί ή αμφιβολία εκείνον που δε μπορεί ν’ αποφασίσει;

Μπορεί να πράξει λάθος όποιος δε γυρεύει πολλούς λόγους για να δράσει.

 Μα οποίος πάρα πολλούς γυρεύει, μένει άπραγος την ώρα του κινδύνου.

Εσύ, που είσαι αρχηγός, μην ξεχνάς 

πως έγινες ό,τι είσαι, επειδή είχες αμφιβάλει γι’ άλλους αρχηγούς!

Aσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς ν’ αμφιβάλλουνε κι εκείνοι!

 

Η εξίσωση της βίας των «δυο άκρων»

Πολύ μελάνι χύθηκε ( τις τελευταίες μέρες πιο έντονα βέβαια λόγω της δράσης της Χρυσής Αυγής) σε μια προσπάθεια να καταδειχτεί  και να εξισωθεί  η βία των σύγχρονων ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής με όλες τις μορφές αγώνα που χρησιμοποιεί το λαϊκό κίνημα  με στόχο βεβαίως την αριστερά. Χρησιμοποιώντας την  ανόητη και ανιστόρητη έκφραση , που πολύ συχνά κατατίθεται από διαφορετικές πλευρές « καταδικάζω την βία απ’όπου και αν προέρχεται» και με τον γνωστό τρόπο της συσκότισης και της θεώρησης ότι, οι μορφές βίας που χρησιμοποιεί το σύστημα για να καθυποτάξει να εκμηδενίσει και να περιθωριοποιήσει την όποια αντίσταση του λαϊκού κινήματος, θεωρούνται ως αξιώματα, ως θέσφατα και ως ευαγγέλια των οποίων η αμφισβήτηση θεωρείται περίπου έγκλημα καθοσιόσεως.

Μια μικρή αλλά πολύ επίκαιρη αναφορά στα γραπτά της Ρόζας Λούξεμπουργκ σε σχέση με αυτό το ζήτημα, το οποίο δεν αναδύθηκε τώρα, αλλά απασχολεί και προβληματίζει τον κόσμο των κινημάτων και της αριστεράς, εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ρόζα Λούξεμπουργκ:

Βία και Νομιμότητα

Πρωτοδημοσιεύτηκε: DieNeueZeit, 14.5.1902

Πρώτη φορά στα ελληνικά: Περιοδικό Νέοι Στόχοι Νο. 1 στη διάρκεια της επταετίας
Επαναδημοσίευση: Περιοδικό Σπάρτακος, Νο. 66, Σεπτέμβρης 2002

«Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό.

Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότητας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι’αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα;

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσσική Βασιλική Φυλακή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέληση του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Κοντολογής, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ’ επιτακτικό κανόνα. Από τη στιγμή που οι διάφορες πράξεις βίας καθορίστηκαν σαν υποχρεωτικός κανόνας, το πράγμα αντικαθρεπτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των αστών νομομαθών, καθώς και στο κεφάλι των οπορτουνιστών σοσιαλιστών: η «έννομος» τάξη παρουσιάζεται σαν ένα ανεξάρτητο δημιούργημα της «δικαιοσύνης» και η βία του κράτους σα μια απλή της συνεπεία, σα μια «κύρωση» των νόμων. Στην πραγματικότητα η αστική νομιμότητα (και ο κοινοβουλευτισμός σα νομιμότητα εν τω γίγνεσθαι) είναι ίσα-ίσα μια ορισμένη μορφή, που παίρνει η πολιτική βία της αστικής τάξης, της βίας που πάλι φυτρώνει πάνω στο οικονομικό έδαφος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.»

ImageImageImageImage